Eeuwenlang bepaalde het Bergse weeshuis het straatbeeld van de stad. Achter de gevels in de Korenbeursstraat en later de Blauwehandstraat schuilt een geschiedenis die veel verder gaat dan alleen de opvang van kinderen zonder ouders.

Het verhaal begint aan het einde van de zestiende eeuw. Bergen op Zoom werd in die periode getroffen door oorlog, armoede en epidemieën. Veel kinderen bleven zonder ouders of verzorgers achter.

In 1597 nam predikant Jacob Baselius het initiatief voor een protestants weeshuis. Daarmee ontstond een instelling die eeuwenlang een belangrijke plaats in de Bergse samenleving zou innemen.

Het leven van de kinderen stond in het teken van orde, discipline en religie. Ze waren herkenbaar aan hun staalgrijze kleding en moesten zich houden aan strenge regels.

Wie zich niet aan die regels hield, kon zwaar worden gestraft. Een van de beruchtste straffen was het vastmaken van een houten blok aan het been, waarmee een kind zich vervolgens moest voortbewegen.

Tegelijkertijd bood het weeshuis onderdak, voeding en onderwijs aan kinderen die anders vaak nauwelijks een toekomstperspectief hadden. Zorg en strengheid gingen er daardoor voortdurend hand in hand.

Aan het begin van de negentiende eeuw raakte het weeshuis verwikkeld in een felle strijd tussen protestanten en katholieken.

Ook koning Lodewijk Napoleon bemoeide zich met de kwestie. In 1808 escaleerde het conflict tijdens wat later bekend zou worden als de Grote Wezenrel. De kinderen zelf kwamen daarbij letterlijk in het middelpunt van een religieuze en politieke machtsstrijd te staan.

Zo vertelt de geschiedenis van het Bergse weeshuis niet alleen iets over liefdadigheid en opvang, maar ook over macht, geloof en de veerkracht van kinderen die onder vaak moeilijke omstandigheden moesten opgroeien.